Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜ(ΝΗΜΟ)ΝΩΝ..

Κατά το μακρινό παρελθόν οι λέξεις σοφός και μνήμη είχαν τεράστια σημασία για την επιβίωση του πολιτισμού και της δημοκρατίας.

Αποτελούσαν τους ακρογωνιαίους λίθους όπου επάνω τους οικοδομήθηκαν όλα εκείνα που σήμερα μας κάνουν υπερήφανους για το παρελθόν μας.

Τω καιρό εκείνο ο σοφοί ήταν παρόντες σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και αξιολογούνταν καθημερινά. Ήταν βαρύς ο τίτλος και απαιτούσε καθημερινή υποστήριξη, στην αγορά, στα θέατρα, ακόμη και κατά την διάρκεια των πολέμων.

Η ανεξαρτησία της σκέψης και της βούλησης τους, ήταν αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ανάπτυξή τους. Δεν υπηρετούσαν την πολιτική και τους πολιτικούς, παρά μόνο σε περιπτώσεις που αυτό θεωρούνταν επιβεβλημένο, ή αναγκαίο προκειμένου να εξυπηρετηθεί το κοινό συμφέρον (δημοκρατία, ανεξαρτησία, πολιτισμός κλπ.).

Στη μακρόχρονη ταραχώδη ιστορία της Ακρόπολης, τα τείχη επισκευάστηκαν επανειλημμένως. Κάθε επισκευή τους, πέρα από τις αρχιτεκτονικές και αμυντικές ανάγκες, υπηρετούσε έναν κυρίαρχο στόχο. Την συλλογική μνήμη.

Η αβάσταχτη χαλαρότητα μιας χώρας χαλαρής.

Ένα μύθο θα σας πω….

Ήταν μια χώρα χαλαρή μα δημοκρατική…

Εκεί οι πολιτικοί, λέγανε, ότι κάποιες εκλογές ήταν χαλαρές (γι'αυτό πάρτε το χαλαρά και μη δίνετε σημασία !!)

Επιφανείς οικονομικοί παράγοντες και τραπεζίτες ισχυριζόντουσαν, ότι η έξοδος από το τούνελ της οικονομικής κρίσης θα έρθει χαλαρά, την άνοιξη του 2009, (όπου ως γνωστόν, την άνοιξη όλα χαλαρώνουν, γι' αυτό χαλαρώστε !!)

Οι θάλασσες και τα ποτάμια κυλούσαν χαλαρά, και ξεβράζανε χαλαρότερα, τόνους ψόφια ψάρια και ατέλειωτους βούρκους και λύματα. (αλλά χαλαρώστε πια !, δεν τελείωσαν δα και οι θάλασσες στο πλανήτη !!)

Ο Ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας θα πέσει στο 3 % (αλλά χαλαρώστε , μήπως προβλέπετε να ανέβει αλλού ? είχε ενταθεί όλο το προηγούμενο καιρό, ε.. ας χαλαρώσει!)

Δικαστικοί που είχαν σα σκοπό της ζωής τους να κυνηγάνε το κακό και την παρανομία τους ανάγκαζαν να χαλαρώσουν. (Μα δε το καταλάβαιναν οι ίδιοι …χαλαρώστε τι να κάνουμε !)

Επιχειρήσεις μεγάλες ήσαν ηθικές και είχαν αρχές και αξίες, αλλά άλλες δεν είχαν γιατί ήσαν μικρές και ανήθικες, και απέλυαν εργαζόμενους γιατί δεν άντεχαν να τους κλέβουν άλλο! (εντάξει χαλαρώστε πια, οι εργαζόμενοι έχουν όλο τον καιρό να αλλάξουν γνώμη και να μη δίνουν σημασία σε ασήμαντες χαλαρές κλοπές. Είναι θέμα οπτικής γωνίας. Άλλωστε οι μικρές επιχειρήσεις έχουν αρκετό δρόμο μπροστά τους στο να γίνουν μεγάλες.)

Ευτυχώς που μια τέτοια χώρα δεν μπορεί παρά να είναι το θέμα ενός μύθου και μόνο, γιατί διαφορετικά και εσείς που συνειδητά χαλαρώνετε, αλλά και όσοι νομίζουν πως σίγουρα δεν είναι χαλαροί, θα έπρεπε να βγουν από τη χαλάρωση τους. Όχι πως θα ήταν κακό, αλλά άντε πάλι να ξανά χαλαρώνεις .

από τον Επίκουρο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-Κλείνει ο "Βοσινάκης" στην Πάτρα

Συγκλονισμένη η τοπική κοινωνία της Πάτρας από τις τελευταίες εξελίξεις , όσο αναφορά την μεταφορά του εργοστασίου ΒΟΣΙΝΑΚΗ στην Αττική, προσπαθεί να εξηγήσει τι είναι εκείνο που έχει δημιουργήσει την απόγνωση, την μιζέρια και την δυστυχία στον τόπο μας.

Ο «Δημοσιογράφος» και το πρόσωπο του τέρατος.

Του Κωστή Παπαϊωάννου

 Έχουν συχνά καυτηριαστεί η αισθητική και οι πρακτικές ορισμένων ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως η χαμηλού επιπέδου δημοσιογραφία είναι ελληνική εφεύρεση ή αποκλειστικότητα. Στη χώρα μας όμως έχει γίνει κυρίαρχη. Δεν είναι η περιθωριακή απόφυση μιας ευρύτερης βιομηχανίας της ενημέρωσης, ένα υποπροϊόν που απευθύνεται σε κάποια προεπιλεγμένη ομάδα-στόχο.

Με βάση τον βαθμό επιρροής της στα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα είναι επικρατούσα.

Το Ευρώ η Ανοχή και ο Οίκος της.

Πολλοί οικονομολόγοι διατείνονται ότι το νόμισμα, η αποδοχή του, και η συμπεριφορά των μελών μιας κοινωνίας απέναντι σε αυτό, είναι ενδεικτικά για πάρα πολλές παραμέτρους που αφορούν την υγεία και το μέλλον αυτής της κοινωνίας.

Ποιος απειλεί το ασφαλιστικό;

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗ

Το ετήσιο καθαρό προϊόν της χώρας είναι προϊόν της εργασίας των μισθωτών εργαζομένων και το ιδιοποιούνται οι εργαζόμενοι (υπό τη μορφή των μισθών), οι επιχειρηματίες-καπιταλιστές (υπό τη μορφή κερδών) και το κράτος (υπό τη μορφή φόρων, δασμών, τελών, ασφαλιστικών εισφορών).

Αγγέλειν Λακαιδεμονίοις ότι τήδε κείμεθα….

Χρειάστηκαν πενήντα γεμάτα και συναπτά χρόνια ζωής, για να γίνει πλέον ορατό ότι το Ελληνικό Δημόσιο Κοινωνικό Ασφαλιστικό Σύστημα, ούτε δημόσιο, ούτε κοινωνικό, αλλά και ούτε καν ασφαλιστικό είναι.

Βέβαια την διαπίστωση αυτή, όλοι μας λίγο πολύ την έχουμε κάνει κατά καιρούς, όταν χρειάστηκε να καταφύγουμε και να ζητήσουμε την προστασία του, που πιστεύαμε πως δικαιούμεθα, τουλάχιστον γιατί την έχουμε πληρώσει και μάλιστα πολύ ακριβά. Σήμερα καταρρέουν πια οι ελπίδες για όσα περιμέναμε και μελλοντικά από αυτό.

Πιστοί στην ενδεκάτη εντολή, Ου μπλέξεις, καταφέραμε όλα αυτά τα χρόνια να κάνουμε κακό μεν στην οικονομική μας υγεία, αλλά να διαφυλάξουμε αποτελεσματικά την ψυχική μας υγεία. Κάτι είναι και αυτό !

Όλα όμως έχουν ένα τέλος και ένα τίμημα. Έτσι σήμερα ευρισκόμαστε στην δυσάρεστο θέση, να πρέπει να δώσουμε την μάχη, για κάτι που είναι αυτονόητο, ξεκαθαρισμένο, και προπαντός χίλιο-πληρωμένο.

Η επισημοποίηση της κρίσης του Κοινωνικού Ασφαλιστικού μας Συστήματος, σηματοδότησε και επισήμως την υποβόσκουσα και εντεινόμενη, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, κρίση της ελληνικής κοινωνίας, που ας μη κρυβόμαστε, ίσως έχει πάψει να είναι πια και τόσο αμιγώς ελληνική.

Ένα όμως είναι ξεκάθαρο. Το Ασφαλιστικό Μας σύστημα είναι του δημοσίου Μας και της κοινωνίας Μας, και άρα είναι δικό Μας. Αν για κάποιους αποτελεί βάρος, πρόβλημα ή μπελάς, είμαστε και εμείς εδώ!

Επιτέλους όμως, όσοι τελικά αισθάνονται και είναι ακόμα Έλληνες, ίσως είναι η ώρα να πάψουν να κρύβουν αυτό το Αθάνατο και Ελληνικό Ηρωικό Πνεύμα και Φρόνημα, που έκανε τους προγόνους μας να είναι και να μείνουν το Φως της Οικουμένης, και να δώσουν την απάντηση σε όσους το αμφισβητούν.

Η Ελλάδα και η Ελληνική κοινωνία το απαιτούν, και μάλιστα τώρα!

Για όσους αισθάνονται ξένοι ¨Αγγέλειν Λακαιδεμονίοις ότι τήδε κείμεθα !! ¨

Δημοσιεύθηκε από τον εργαζόμενο «ΕΠΙΚΟΥΡΟ»

Οι αγώνες όλων μας πλέον θα είναι δυσκολότεροι και απαιτητικότεροι, διότι τώρα καλούμεθα οι εργαζόμενοι, η νεολαία, οι διανοούμενοι και οι απόμαχοι του μόχθου να δώσουν αγώνες πλάι-πλάι με τους όμορους πολίτες των άλλων χωρών, σε παγκόσμιο επίπεδο και με κοινούς στόχους.

Η κακοποίηση του περιβάλλοντος, η παγκοσμιοποίηση της φτώχειας και της εκμετάλλευσης, η άδικη σφαγή των λαών και οι εργάτες σκλάβοι του τρίτου κόσμου, είναι μερικοί από τους κοινούς παγκόσμιους στόχους των ανθρώπων που επιμένουν να αντιστέκονται.

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Κάθε Νοέμβρη, ο νους και η καρδιά μας είναι εκεί, στο Πολυτεχνείο, στην εξέγερση των φοιτητών, της νεολαίας και ολόκληρου του ελληνικού λαού κατά της χουντικής τυραννίας, το Νοέμβριο του 1973.

Το Πολυτεχνείο ήταν η κορυφαία εκδήλωση της επτάχρονης αντιχουντικής πάλης και μία από τις κορυφαίες στιγμές των αγώνων του λαού και της νεολαίας.

Ο Αγώνας και τα αιτήματα εκείνου του αγώνα είναι πάντα επίκαιρα και απαιτητά.

Παιδεία, Υγεία, δουλειά, κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη αποτελούν διαχρονικά αιτήματα της Ελληνικής κοινωνίας.

Εργαζόμενοι, σπουδαστές και νεολαία συνεχίζουν τον αγώνα και τις διεκδικήσεις για Ειρήνη, Δημοκρατία, Ισονομία, Ανεξαρτησία.

Τα εργασιακά, οικονομικά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων συνεχίζουν να δέχονται επιθέσεις, αμφισβητήσεις και ανατροπές, εντείνοντας τις ανισότητες και τις αδικίες.

Σήμερα το μήνυμα και οι αγώνες της εξέγερσης του πολυτεχνείου είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ.

Στην εποχή μας ο άνθρωπος έχει πάρει την θέση των πρώτων υλών, στην χοάνη της αδηφάγας κρεατομηχανής της παγκοσμιοποίησης.

Τα κεκτημένα εργασιακά και δημοκρατικά μας δικαιώματα αναπαζαρεύονται κατά την διαδικασία της μεγιστοποίησης των κερδών μιας χούφτας ανθρώπων της πολιτικής και του πλούτου.

Τα καταληστεμένα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων, η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, το σαθρό σύστημα ασφάλισης, ο βιασμός της δημόσιας και δωρεάν παιδείας είναι μερικά από τα προβλήματα που θα απασχολούν εργαζόμενους και νεολαία καθημερινά από σήμερα και πέρα σε εθνικό επίπεδο.

Ιδού η Ρόδος !

Ο πραγματολογικός χαρακτήρας της πρότασης που ακολουθεί, εξαρτάται από το ουτοπικό της περιεχόμενο.

Η προσήλωση στο αποτέλεσμα και την αποτελεσματικότητα, της τεχνοκρατικού χαρακτήρα αντίληψης του management, αποτελεί αναμφισβήτητα ‘ ταμπού ’, που αγγίζει τα όρια στο να αποτελεί θέσφατο, και σαν τέτοιο επισύρει την νέμεση της αποξήρανσης του από τις επιρροές της ψυχοδυναμικής δημιουργικότητας, που σε τελευταία ανάλυση αποτελεί την πραγματική και αστείρευτη πηγή του πλούτου, ενώ φαίνεται να αποτελεί πρόσκαιρα, διακριτικό χαρακτηριστικό του πλουτισμού.

Αυτό στην απλή γλώσσα των μαθηματικών μπορεί να σημαίνει ότι δύο και δύο, σαφώς μπορούν να κάνουν όσο και πέντε μείον ένα. Το αποτέλεσμα επετεύχθη ποσοτικά, πλην όμως ποιοτικά το χάσμα φαντάζει αγεφύρωτο.

Σίγουρα μια απλή και μόνο επισκόπηση της περιρρέουσας ατμόσφαιρας στην ελληνική και επίκαιρη πραγματικότητα ( εργασιακά, συνταξιοδοτικά, εισοδηματική πολιτική ), θα καταδείξει την σαφή επιλογή του παραγωγικού κόσμου, και των εχόντων τα κατευθυντικά πηδάλια της ελληνικής οικονομικής ζωής, στην εύκολη άδικη και στείρα πρακτική του πέντε μείον ένα, και ότι η δημιουργική άνοιξη του δύο και δύο, παραμένει στη ζωή και τις επιδιώξεις του κόσμου της εργασίας, σε βαθμό ρομαντικής θεώρησης της πραγματικότητας και των αναμνήσεων του παρελθόντος.

Το μήνυμα είναι σαφές. Έχουμε απαίτηση και υποχρέωση να είμαστε και να παραμείνουμε αποτελεσματικοί, όσο και δημιουργικοί με όραμα και αναπτυξιακή δυναμική, πέρα από μια μίζερη, φοβική, και αμυντική, γραφειοκρατικού τύπου διαχείριση των απλών οικονομικών μαθηματικών, που σαν στόχο έχουν τον καρπό, αδιαφορώντας για το δέντρο.

Ο κόσμος της εργασίας απευθύνει την πρόσκληση – πρόκληση, σε ευήκοα και διορατικά ώτα:

Να κινηθούμε στο πνεύμα της προσθετικής επάξιας δημιουργίας.

Ιδού η Ρόδος !

Δημοσιεύθηκε από τον εργαζόμενο «ΕΠΙΚΟΥΡΟ»